Wielki Czwartek, podczas samej liturgii, jak i poza nią, nie koncentruje nas tylko na misterium Eucharystii, lecz także na niezwykłym osamotnieniu i agonii Chrystusa w Ogrójcu, na relacji z Ojcem i pragnieniu podporządkowania się Jego woli. W tym tekście skupiamy się jedynie na Ostatniej Wieczerzy  i umyciu nóg.

Dzień rozpoczynający okres Wielkiego Postu, czyli przygotowania do Wielkanocy (Paschy), łączy się z ceremonią posypania głów popiołem. W wielu religiach popiół i ziemia były traktowane jako symbol człowieka, ulotności życia, śmierci, osierocenia, żalu, rozpaczy, pokory, oczyszczenia, strachu, wypalone namiętności, zmartwychwstania (zob.  Feniks, Wł. Kopaliński, Słownik symboli). Takie zwyczaje praktykowano w Grecji, Egipcie, Arabii i u Żydów.

W dzisiejsze święto rozważamy misterium Pana Jezusa, którego Maryja i Józef przynoszą do świątyni, aby Go «przedstawić Panu» (Łk 2, 22). W tej ewangelicznej scenie objawia się tajemnica Syna Dziewicy, który przyszedł na świat, aby wiernie wypełnić wolę Ojca (por. Hbr 10, 5-7).

Grecka nazwa dzisiejszego święta "epifania" wskazuje na objawienie się Pana, który jak mówi św. Paweł, objawia się wszystkim narodom, reprezentowanym dzisiaj przez Mędrców. Symbolem objawienia jest światło, które dociera wszędzie i wszystko oświetla.