Konferencja w Ratowie: pobernardyński klasztor perłą stylu rokoko

Zespół klasztorny w Ratowie, to jeden z najcenniejszych zabytków okresu rokoko w Polsce – stwierdzili naukowcy uczestniczący w konferencji naukowej pt. „Miejsce, które ratuje. Prostota franciszkańska i rokokowa ekspresja – dwie dominanty kompozycyjne założenia bernardyńskiego w Ratowie nad Wkrą”. Przedstawiciele różnych ośrodków akademickich w Polsce wygłosili referaty poświęcone XVIII-wiecznemu zabytkowi.

Ratowo.jpg

W czasie konferencji naukowcy analizowali architekturę i wystrój XVIII-wiecznego zespołu klasztornego w Ratowie. Zwrócili uwagę, że jest to jeden z najcenniejszych zabytków okresu rokoko w Polsce.

„Kościół pobernardyński w Ratowie nad Wkrą wyróżnia wśród innych świątyń północno-zachodniego Mazowsza niezwykły, oryginalny w formie i stylu snycerski wystrój ołtarzowy. Zatrudniona tutaj w latach 1752-1762 anonimowa dotąd pracownia rzeźbiarska wykonała komplet ośmiu ołtarzy, kazalnicę i prospekt organowy, ozdabiając struktury wysokiej jakości statuami i bujną, fantazyjnie ukształtowaną dekoracją ornamentalną w typie rocaille” – stwierdził dr hab. Michał Wardzyński z Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego oraz Mazowieckiego Instytutu Kultury.

Z kolei według dr. hab. Jakuba Sito, prof. Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk, w kościele w Ratowie architektura w sposób kongenialny powiązana jest z wystrojem: architektura służy ekspozycji wystroju, który ma zachęcać wiernego do wejścia a następnie skupić jego uwagę na tym, co najważniejsze, czyli na tabernakulum z Najświętszym Sakramentem. Dopiero potem ma on dostrzec obraz darzony kultem, przedstawiający św. Antoniego z Padwy.

Natomiast dr Renata Sulewska przypomniała, że bogate, operujące fantazyjnymi formami wyposażenie kościoła św. Antoniego w Ratowie powstało w oparciu o projekty - wzory Christiana Friedricha Rudolpha, Franza Xavera Habermanna, Johanna Jacoba Schüblera: „Na jego przykładzie można doskonale zobrazować sposoby adaptacji wzorów i przedstawić problem indywidualizacji wystroju wnętrza, pomimo użycia wykorzystanych w innych dziełach rozwiązań”, zaakcentowała przedstawicielka Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego.

Ten sam wątek poruszył również prof. dr hab. Wiktor Łyjak z Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, który zbadał w Ratowie barokowe organy. Uznał, że mając swój wzór graficzny w rycinie Johanna Jacoba Schüblera - są „niekwestionowana perłą Mazowsza”.

A dr Karol Guttmejer z Narodowego Instytutu Polskiego Dziedzictwa Kulturowego za granicą „Polonia” jednoznacznie stwierdził, iż zespół pobernardyński w Ratowie jawi się jako „jedno z najciekawszych założeń bernardyńskich i barokowych w Polsce”.

W programie dwudniowej konferencji (15-16 października br.) znalazły się także referaty poświęcone m.in. dziejom bernardynów na północnym Mazowszu, obrazom stanowiącym wystrój świątyni ratowskiej, szatom liturgicznym, wotom dziękczynnym oraz motywom figuralnym i zwierzęcym w hafciarstwie kościelnym.

Uczestnicy konferencji zwiedzili także kościoły w Szreńsku, Żurominie, Kuczborku i Żurominka, gdzie poszukiwali związków z arcydziełami sztuki rzeźbiarskiej w Ratowie.

W podsumowaniu spotkania naukowcy zaprezentowali wspólne stanowisko, zgodnie z którym pobernardyński zespół klasztorny w Ratowie stanowi unikatowy w skali kraju przykład zabytku z II połowy XVIII wieku. Do szczególnie cennych i, jak się okazało, nowatorskich w czasach jego powstania elementów, należą rozwiązania architektoniczne, wyrafinowana plastyka ołtarza głównego oraz prospektu organowego.

Konferencja naukowa została zorganizowana przez Sanktuarium Diecezjalne pw. św. Antoniego z Padwy we współpracy ze Stowarzyszeniem Ratujmy Ratowo, a dofinansowana ze środków samorządu województwa mazowieckiego. Patronatem honorowym objął ją bp Mirosław Milewski, biskup pomocniczy diecezji płockiej.

 

Zgodnie z art. 8 ust. 1 Dekretu ogólnego w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim wydanym przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 13 marca 2018 r. (dalej: Dekret) informuję, że:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Płocka z siedzibą przy ul. Tumskiej 3 w Płocku, reprezentowana przez Biskupa Diecezjalnego Piotra Liberę;
  2. Inspektorem ochrony danych w Diecezji Płockiej jest ks. Dariusz Rogowski, tel. 24 262 26 40, e-mail: inspektor@diecezjaplocka.pl;
  3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu zapewnienia bezpieczeństwa usług, celu informacyjnym oraz pomiarów statystycznych;
  4. Przetwarzanie danych jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem;
  5. Odbiorcą Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Płocka oraz Redaktor Strony.
  6. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do publicznej kościelnej osoby prawnej mającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
  7. Pani/Pana dane osobowe z uwagi na nasz uzasadniony interes będziemy przetwarzać do czasu ewentualnego zgłoszenia przez Pana/Panią skutecznego sprzeciwu;
  8. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania zgodnie z Dekretem;
  9. Ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do Kościelnego Inspektora Ochrony Danych (adres: Skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa, e-mail: kiod@episkopat.pl), gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy Dekretu;
  10. Przetwarzanie odbywa się w sposób zautomatyzowany, ale dane nie będą profilowane.

 


Opuść stronę