OKÓLNIK
Okólnik 3/2015
16.01.2015
Spis treści:

Okólnik 3 

ORĘDZIE PAPIEŻA FRANCISZKA NA ŚWIATOWY DZIEŃ

MIGRANTA I UCHODŹCY 2015 R.

Drodzy Bracia i Siostry!

Jezus jest „ewangelizatorem w najwyższym stopniu i uosobieniem Ewangelii” (por. adhort. apost. Evangelii gaudium, 209). Jego szczególna troska o ludzi najbardziej bezbronnych i spychanych na margines jest zachętą dla wszystkich, aby troszczyć się o osoby najsłabsze i rozpoznawać Jego cierpiące oblicze zwłaszcza w ofiarach nowych form ubóstwa i niewolnictwa. Pan mówi: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie, byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25, 35-36). Misją Kościoła, będącego pielgrzymem na ziemi i matką wszystkich, jest zatem kochać Jezusa Chrystusa, czcić Go i kochać zwłaszcza w ludziach najuboższych i opuszczonych; do nich należą niewątpliwie migranci i uchodźcy, którzy usiłują pozostawić za sobą ciężkie warunki życia i wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa. Z tego względu tegoroczny Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy ma za temat: Kościół bez granic matką wszystkich.

W istocie, Kościół otwiera szeroko swoje ramiona, aby przyjąć wszystkie ludy, nie czyniąc różnic i nie stawiając granic, oraz by głosić wszystkim, że „Bóg jest miłością” (1 J 4, 8. 16). Jezus po swojej śmierci i zmartwychwstaniu powierzył uczniom misję bycia Jego świadkami i głoszenia Ewangelii radości i miłosierdzia. W dniu Pięćdziesiątnicy odważnie i z entuzjazmem wyszli oni z Wieczernika; moc Ducha Świętego przeważyła nad wątpliwościami i wahaniami i spowodowała, że każdy rozumiał ich przepowiadanie we własnym języku; tak więc od początku Kościół jest matką o sercu otwartym na cały świat, bez granic. Ten mandat trwa już dwa tysiące lat historii, ale od pierwszych wieków misyjne głoszenie uwydatniało powszechne macierzyństwo Kościoła, temat rozwijany później w pismach Ojców i podjęty przez Powszechny Sobór Watykański II. Ojcowie soborowi mówili o Ecclesia mater, aby wyjaśnić jego naturę. W istocie rodzi on synów i córki, „wciela ich oraz rozciąga na nich miłość i troskę” (por. Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, 14).

Kościół bez granic, matka wszystkich, szerzy w świecie kulturę przyjmowania i solidarności, zgodnie z którą nikogo nie wolno uważać za niepotrzebnego, będącego nie na swoim miejscu czy do odrzucenia. Jeżeli wspólnota chrześcijańska rzeczywiście żyje swoim macierzyństwem, to umacnia, ukierunkowuje i wskazuje drogę, cierpliwie towarzyszy, staje się bliska przez modlitwę i przez dzieła miłosierdzia.

Dziś to wszystko nabiera szczególnego znaczenia. Bowiem w epoce tak rozległych migracji wielka liczba osób opuszcza swoje rodzime miejsca i podejmuje niebezpieczną podróż nadziei, z bagażem pełnym pragnień i lęków, w poszukiwaniu bardziej ludzkich warunków życia. Nierzadko jednak te ruchy migracyjne wzbudzają nieufność i wrogość, nawet we wspólnotach kościelnych, zanim jeszcze pozna się historie życia, prześladowań czy nędzy osób, których to dotyczy. W takim wypadku podejrzenia i uprzedzenia stają w sprzeczności z biblijnym przykazaniem, by przyjmować z szacunkiem i solidarnością przybysza będącego w potrzebie.

Z jednej strony, w sanktuarium sumienia odczuwa się wezwanie do tego, by dotykać nędzy ludzkiej i konkretnie wypełniać przykazanie miłości, które pozostawił nam Jezus, kiedy utożsamiał się z obcym przybyszem, z człowiekiem cierpiącym, ze wszystkimi niewinnymi ofiarami przemocy i wyzysku. Z drugiej jednak, z powodu słabości naszej natury, „doświadczamy pokusy bycia chrześcijanami, zachowując roztropny dystans w stosunku do ran Pana” (adhort. apost. Evangelii gaudium, 270).

Odwaga wiary, nadziei i miłości pozwala zmniejszyć dystans, dzielący od ludzkich dramatów. Jezus Chrystus wciąż oczekuje, aby Go rozpoznawać w migrantach i w uchodźcach, w uciekinierach i przesiedleńcach, i także w ten sposób wzywa nas, abyśmy dzielili się zasobami, niekiedy rezygnując z części naszego nabytego dobrobytu. Przypominał o tym papież Paweł VI, stwierdzając, że najbardziej uprzywilejowani powinni wyrzec się niektórych swoich praw, aby z większą swobodą oddać swoje dobra na służbę innych” (list apost. Octogesima adveniens, 14 maja 1971 r., 23).

Skądinąd, wielokulturowy charakter współczesnych społeczeństw skłania Kościół do podejmowania nowych działań w zakresie solidarności, jedności i ewangelizacji.

Ruchy migracyjne w istocie pobudzają do zgłębiania i umacniania wartości koniecznych do tego, aby zapewnić harmonijne współistnienie osób i kultur.

Aby to osiągnąć, nie wystarcza sama tolerancja, która otwiera drogę do poszanowania różnorodności i zapoczątkowuje drogi dzielenia się wśród osób różnego pochodzenia i różnych kultur. W to włącza się powołanie Kościoła do pokonywania granic i umożliwiania „przejścia od postawy obronnej, nacechowanej strachem, brakiem zainteresowania i tendencją do marginalizacji (…) do postawy opartej na 'kulturze spotkania', jedynej, która potrafi budować świat bardziej sprawiedliwy i braterski” (por. Orędzie na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2014 r.).

Ruchy migracyjne nabrały wszak tak wielkich rozmiarów, że tylko systematyczna i konkretna współpraca, w którą włączyłyby się państwa i organizacje międzynarodowe, może być w stanie skutecznie je uregulować i nimi pokierować. W istocie, migracje domagają się reakcji wszystkich, nie tylko ze względu na zasięg tego zjawiska, ale także „z powodu problemów społecznych, ekonomicznych, politycznych, kulturowych i religijnych, jakie niesie, ze względu na dramatyczne wyzwania, jakie stawia przed społecznościami poszczególnych krajów i przed wspólnotą międzynarodową” (Benedykt XVI, enc. Caritas in veritate, 29 czerwca 2009 r., n. 62).

W programach obrad międzynarodowych częste są debaty nad stosownością,  metodami i normami, które pozwoliłyby stawić czoła zjawisku migracji. Istnieją organizacje i instytucje na szczeblu międzynarodowym, krajowym i lokalnym, które służą swoją pracą i swoje siły oddają na służbę tych ludzi, którzy przez emigrację starają się o lepsze warunki życia. Pomimo wielkodusznych i godnych uznania wysiłków konieczne jest wyraźniejsze i skuteczniejsze działanie, opierające się na ogólnoświatowej sieci współpracy, której fundamentem jest ochrona godności i centralnego miejsca każdego człowieka. W ten sposób bardziej skuteczna  będzie walka z haniebnym i przestępczym handlem istotami ludzkimi, z naruszaniem podstawowych praw, z wszelkimi formami przemocy, nadużyć i zniewalania. Wspólna praca wymaga jednak wzajemnej i harmonijnej pomocy krajów, udzielanej z gotowością i ufnością, gdyż dobrze wiadomo, że „żaden kraj nie może sam stawić czoła trudnościom związanym z tym zjawiskiem, które jest tak rozległe, że już na wszystkich kontynentach obserwuje się zarówno ruchy imigracyjne, jak i emigracyjne” (Orędzie na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2014 r.).

Na globalizację zjawiska migracji trzeba zareagować globalizacją miłości i współdziałania, ażeby stworzyć migrantom bardziej humanitarne warunki. Zarazem należy wzmóc wysiłki, aby stworzyć warunki pozwalające na stopniowe eliminowanie przyczyn, które powodują, że całe społeczności opuszczają swoją rodzimą ziemię, zmuszane do tego przez wojny i nędzę, przy czym często pierwsze są przyczyną drugich.

Z solidarnością względem migrantów i uchodźców należy łączyć odwagę i kreatywność, konieczne do tego, aby na poziomie światowym szerzyć porządek gospodarczo-finansowy bardziej sprawiedliwy i zrównoważony, a także wzmóc wysiłki na rzecz pokoju, który jest nieodzownym warunkiem wszelkiego autentycznego postępu.

Drodzy migranci i uchodźcy! Zajmujecie specjalne miejsce w sercu Kościoła i pomagacie mu poszerzać granice swojego serca, aby okazywał swoje macierzyństwo względem całej rodziny ludzkiej. Nie traćcie swojej ufności i nadziei! Pomyślmy o Świętej Rodzinie na uchodźstwie w Egipcie: tak jak w matczynym sercu Maryi Dziewicy oraz w troskliwym sercu św. Józefa była ufność, że Bóg nigdy nie opuszcza, tak niech wam nie zabraknie podobnej ufności w Panu. Zawierzam was Ich opiece i wszystkim udzielam z serca Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, dnia 3 września 2014 r. 

  PROŚBA DELEGATA KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI

DS. DUSZPASTERSTWA EMIGRACJI POLSKIEJ

W ZWIĄZKU ZE ŚWIATOWYM DNIEM MIGRANTA I UCHODŹCY 

Jednym z największych współczesnych wyzwań cywilizacyjnych i duszpasterskich jest migracja. Tej rzeczywistości doświadczają miliony Polaków, którzy opuścili swą Ojczyznę w poszukiwaniu pracy i lepszych warunków bytowych. Za nimi podążyli i podążają duszpasterze. Tylko w samej Europie pracuje około 1,2 tys. polskich księży w ramach duszpasterstwa polskich emigrantów. Odprawiają oni Mszę świętą w ponad 2 tys. kościołów i kaplic.

Nie trzeba jednak wyjeżdżać za granicę, by włączyć się w pomoc duchową i duszpasterską. Okazją do modlitewnego wsparcia będzie obchodzony w niedzielę 18 stycznia Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy, na który papież Franciszek wydał orędzie pod znamiennym tytułem: Kościół bez granic matką wszystkich.

Zwracam się więc z prośbą do wszystkich duszpasterzy, by w tym dniu podjąć modlitwę za migrantów i uchodźców, a szczególnie za naszych rodaków żyjących z dala od ojczystego kraju i swoich najbliższych. Modlitwą otoczmy także rodziny żyjące w Polsce, dotknięte rozłąką i fizycznym oddaleniem. Niech Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy stanie się też inspiracją do systematycznej pamięci o polskich emigrantach, jak też do coraz większej wrażliwości na sytuację tych, którzy przybywają do Polski i wśród nas szukają lepszych warunków życia.

Modlitwą i błogosławieństwem obejmuję naszych rodaków poza granicami kraju i ich duszpasterzy, oraz wszystkich modlących się w ich intencjach.  

Warszawa, 6 stycznia 2015 r.

                                                                                  † Wiesław Lechowicz

                                                           Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej

ZAPROSZENIE BISKUPA PŁOCKIEGO NA DZIEŃ ŻYCIA KONSEKROWANEGO

            W Roku Życia Konsekrowanego chcemy szczególnie uroczyście przeżyć w naszej diecezji, ustanowiony przez św. Jana Pawła II, Dzień Życia Konsekrowanego. Zgodnie z tradycją jest on obchodzony w Święto Ofiarowania Pańskiego. 

Do wspólnej modlitwy w katedrze płockiej zapraszam 2 lutego o  godz. 10.00 wszystkie osoby konsekrowane z naszej diecezji. Zapraszam wszystkich, którzy pragną wyrazić wdzięczność Bogu za dar życia całkowicie oddanego Jezusowi i Kościołowi. Naszej modlitwie przewodniczyć będzie Nuncjusz Apostolski w Polsce Ksiądz Arcybiskup Celestiono Milgiore, który odprawi uroczystą Eucharystię i wygłosi słowo Boże.

Po modlitwie w katedrze Ksiądz Nuncjusz spotka się w Opactwie Pobenedyktyńskim z zakonnicami i zakonnikami. W trakcie spotkania przewidziany jest okolicznościowy koncert muzyki sakralnej w wykonaniu międzyzakonnej scholi sióstr. Całość zakończymy wspólną agapą.

Niech rok życia konsekrowanego będzie dla wszystkich szczególną sposobnością, aby poprzez wspólną modlitwę i wymianę doświadczeń jeszcze bardziej umocnić swoje powołanie i wybór. Niech będzie to czas pokornego błagania Chrystusa o nowe, liczne i dobre powołania do wspólnot zakonnych żeńskich i męskich.

Płock, dnia 14 stycznia 2015 r.

† Piotr Libera
Biskup Płocki

INFORMACJA: Zgodnie z decyzją Konferencji Episkopatu Polski z dnia 29 listopada 2002 r. oraz decyzją Biskupa Płockiego, ofiary zebrane na tacę w Święto Ofiarowania Pańskiego, przeznaczone są na potrzeby zakonów kontemplacyjnych w Polsce. Wpłat proszę dokonywać na konto diecezjalne z dopiskiem: „Taca z 2 lutego”.

Płock, dnia 14 stycznia 2015 r.

Ks. Mirosław Milewski
Wikariusz Generalny

KOMUNIKATY DELEGATA BISKUPA PŁOCKIEGO DS. STAŁEJ FORMACJI DUCHOWIEŃSTWA 

1. Zapraszam wszystkich Księży Wikariuszy, którzy ukończyli czwarty posługi duszpasterskiej, na spotkanie formacyjne z cyklu tzw. dni formacji, ustanowionych przez Biskupa Płockiego. Odbędzie się ono 25 kwietnia br. w sali biskupów Wyższego Seminarium Duchownego. Spotkanie rozpoczniemy o g. 10.00, a zakończymy ok. g. 14.30. Kwietniowy dzień formacyjny poprowadzi ks. dr Robert Muszyński, proboszcz w archidiecezji lubelskiej zaangażowany w odnowę parafii. Temat spotkania brzmi następująco: Duszpasterz w mocy Ducha Świętego odpowiedzią na wyzwania współczesnego człowieka. Koszty spotkania wynoszą 30 zł (w tym: kawa, herbata, ciastka, opłata za salę, wynagrodzenie zaproszonemu gościowi). Udział jest obowiązkowy.           

2. Serdecznie zapraszam Czcigodnych Księży Biskupiego Miasta Płocka na wieczór skupienia, który odbędzie się dnia 24 kwietnia br. w kaplicy św. Stanisława Kostki w WSD. Nasze spotkanie rozpoczniemy o g. 19.30 Nieszporami, a zakończymy ok. g. 21.00 Apelem jasnogórskim. Spotkanie poprowadzi ks. dr Robert Muszyński, proboszcz w archidiecezji lubelskiej zaangażowany w odnowę parafii. Temat spotkania brzmi następująco: Duszpasterz w mocy Ducha Świętego odpowiedzią na wyzwania współczesnego człowieka.

Płock, dnia 13 stycznia 2015 r.

Ks. Sławomir Zalewski
Delegat Biskupa Płockiego
ds. stałej formacji kapłańskiej

PERSONALIA

Ks. mgr Marek Trymers, proboszcz parafii pw. św. Barbary w Chrostkowie, z dniem 29 grudnia 2014 r., mianowany kapelanem Straży Pożarnych powiatu lipnowskiego.

Płock, dnia 16 stycznia 2015 r.

Ks. Dariusz Rogowski
Notariusz

Kuria Diecezjalna Płocka

Płock, dnia 16 stycznia 2015 r.

Nr 98/2015

Ostatnie numery
Archiwum
Wyślij intencję

Wypełnij poprawnie wszystkie pola

Błąd serwera, spróbuj ponownie!



Tu możesz wysłać intencję modlitewną. Otrzymają ją wybrane zgromadzenia zakonne i wspólnoty.

Dziękujemy za wysłanie intencji
Zapisz

Ta strona używa COOKIES. Z pomocą cookies zbieramy dane jedynie w celach statystycznych. Możesz usunąć pliki cookies z dysku twardego a także zablokować ich zapisywanie poprzez zmianę ustawień swojej przeglądarki.

x