Andrzej Rojewski

Zwiastowanie Pańskie (25 III’19)

20.03.2019 | 01:43

„Bóg posłał Anioła Gabriela do miasta Galilejskiego, zwanego Nazaret, do dziewicy zaręczonej z z mężczyzną i imieniu Józef z rodu Dawida. Dziewicy imieniem Maryja. Anioł przyszedł do Niej i powiedział: „Raduj się łaski pełna, Pan z Tobą”.

Posłaniec zwiastuje Maryi, że urodzi dziecię, które będzie „Synem Bożym”. Wszyscy chrześcijanie znają ten tekst, który jest zapisany jedynie w Ewangelii Łukasza (1,26-28).Bez tej relacji nie mielibyśmy żadnej nowiny o Zwiastowaniu, które świętujemy 25 marca.

Odrobinę historii

Podczas sześciu wieków chrześcijanie czytali i znali fakt zrelacjonowany przez Ewangelistę, lecz nie świętowali go. Uroczysty obchód pojawił się na Zachodzie dopiero w VII wieku. Sobór w Toledo ustalił go na18 grudnia, czyli w ostatnim tygodniu przed Bożym Narodzeniem. W Mediolanie był obchodzony w ostatnią niedzielę Adwentu.

W Rzymie święto Zwiastowania  obchodzono w drugiej połowie VII wieku w dniu25 marca, czyli dziewięć miesięcy przed Narodzeniem Pańskim. Święto było już jednak znane na Wschodzie i zostało przyjęte przez Rzym łącznie z trzema innymi świętami maryjnymi: tym z 2 lutego, z 15 sierpnia i z 8 września. Tu  przyjęło ono nazwę Zwiastowania Pańskiego. Poza Rzymem znane jest jako   Zwiastowaniem Dziewicy Maryi. Ostatecznie w r. 1969 utrwala się nazwa Zwiastowania Pańskiego. Pod nią występuje ono Mszale Pawła VI. W starożytnych mszałach  nadaję się mu tytuł Poczęcia Chrystusa, lub też Początku Zbawienia. Wszystkie te nazwy są w pewien sposób  zgodne w wypowiedzeniu bogactwa misterium.

Data 25 marca została wybrana ze względu na obrany wcześniej obchód dnia Narodzenia Pańskiego (25 grudnia). Data pełna uwielbienia Boga, który począł się w łonie Mary i stał się człowiekiem dziewięć miesięcy przed swym narodzeniem. Niekiedy symbolicznie tłumaczono ten dzień jako początek wiosny, która rozpoczęła się z chwilą zaistnienia pod sercem Maryi początku nowego, bo pojednanego z Bogiem świata i człowieka. To tłumaczenie stoi  jednak w sprzeczności z rzymskim świętem rozpoczęcia wiosny w dniu 25 grudnia, który był obchodzony jako powrót na ziemię Niezwyciężonego Słońca.

Ten dzień odegrał w wyobraźni chrześcijańskiej bardzo znacząca rolę i stał się niejako dniem, który streszczał całą serię faktów decydujących w dziejach zbawienia: był bowiem dla nich pierwszym dniem stworzenia, upadku Adama i Ewy , ofiary Abrahama, który idąc za nakazem Bożym pragnął złożyć w ofierze swego syna Izaaka, i jednocześnie figurą Sądu ostatecznego. Można zatem przypuszczać, że, to powiązanie faktów pragnęło ukazać przede wszystkim powiązanie między istotnymi zdarzeniami w Bożym planie zbawienia.

Misterium Ofiarowania Pańskiego

Dzisiaj zatem  wszystko się zaczęło: Syn Boży stał się człowiekiem. Odtąd każdy z ludzi może powiedzieć: : „Jestem dzieckiem Boga, ponieważ jestem człowiekiem”. Można zatem lepiej zrozumieć, że w średniowieczu uważano dzień 25 marca za początek roku liturgicznego. Nowy czas rozpoczął się od tego niezwykłego wydarzenia, które nazywano „Wcieleniem” i z wielkim poszanowaniem: „Zwiastowaniem”

Jak powiedziano, liturgia święta głosi, że przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem; zrodził się z Niej jako Bóg Człpwiek, Zbawiciel świata. Teksty liturgiczne mówią bardzo konkretnie, że odwieczne Boże „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14). Na tej podstawie wyznajemy w Credo „przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”.

Podkreślając człowieczeństwo Chrystusa chrześcijaństwo walczyło z doketyzmem, według którego Syn Boży jedynie stał się podobny do ludzi. Zauważmy także, że teksty liturgiczne z 25 marca nie używają słowa „wcielenie”, które należy bardziej do terminów teologicznych i mogłoby być w potocznym rozumieniu jako „ucieleśnienie”. Modlitwa dnia mówi jednoznacznie: „Boże z Twojej woli  w łonie Maryi Dziewicy Odwieczne Słowo przyjęło ludzkie ciało”. A w śpiewie na Komunię powtarza tę samą myśl: Odwieczne „Słowo stało się ciałem”.

Ta treść jest też zawarta w modlitwie dnia z dzisiejszej uroczystości: „Boże, z Twojej woli w łonie Maryi Dziewicy Odwieczne Słowo przyjęło ludzkie ciało, spraw, abyśmy wyznając, że nasz Odkupiciel jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, zasłużyli na udział w Jego boskiej naturze”.

Gdy zaś chodzi o Dziewicę Maryję, do której w pierwszym rzędzie odnosi się zwiastowanie i misterium, to Ona nie jest jeszcze nazwana matką Chrystusa lub matka Boga; Ona jest tą, która zacieniona przez Ducha Świętego, poczęła w czasie Syna Ojca Przedwiecznego: ona przyjęła to Słowo z wiarą, nosiła je w swoim ciele z czułością (nie przez przypadek użyte jest tu słowo „ciało”). W chwili zwiastowania Maryja otrzymuje od Boga dar, obietnicę i zadanie zawarte w ewangelii Zwiastowania (Łk1,26-38).

Cała nasza historia, dzieje zbawienia, zależy od odpowiedzi Maryi zawartej w Ewangelii: „Oto ja, służebnica Pańska; niech mi się stanie według słowa Twego”.

Zwiastowanie pozostaje w liturgii i w życiu chrześcijańskim świętem dyskretnym tak długo, jak 25 grudnia spełni się w święcie Narodzenia. To w Boże Narodzenie, dziewięć miesięcy później Jezus narodzi się z Maryi w Betlejem., Bóg urodzi się z Niej jako człowiek i objawi jako Zbawiciel świata. Ukaże sie wówczas w pełnym blasku boskie Macierzyństwo Maryi. Boże Narodzenie jest dla nas wszystkich niezmierzonym misterium zbawienia. Wielkim darem jest człowieczeństwo, skoro nawet Odwieczny Syn Ojca chciał być człowiekiem.

Autor bloga
Andrzej Rojewski
Napisz wiadomość

Jest członkiem Komisji Liturgicznej. Pełni funkcję cenzora kościelnego.

 

Wcześniejsze wpisy
Archiwum bloga
  • Andrzej Rojewski
Wyślij intencję

Wypełnij poprawnie wszystkie pola

Błąd serwera, spróbuj ponownie!



Tu możesz wysłać intencję modlitewną. Otrzymają ją wybrane zgromadzenia zakonne i wspólnoty.

Dziękujemy za wysłanie intencji
Zapisz

Ta strona używa COOKIES. Z pomocą cookies zbieramy dane jedynie w celach statystycznych. Możesz usunąć pliki cookies z dysku twardego a także zablokować ich zapisywanie poprzez zmianę ustawień swojej przeglądarki.

x