Homilia Diecezjalny Dzień Wspólnoty Ruchu Światło-Życie i Domowego Kościoła – Płock, par. św. Józefa – 2 września 2018 r.

Ze swej woli zrodził nas Ojciec przez słowo prawdy,

abyśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń. (Jk 1,18)

Czcigodni Księża; Umiłowani słuchacze Słowa Bożego!

Te pełne otuchy i niosące radość słowa z wersetu przed Ewangelią - a pochodzące z Listu św. Jakuba Apostoła - kieruje do nas Pan w Dniu Wspólnoty. Wspólnoty, której bieg nadał charyzmatyczny i czcigodny Sługa Boży – ks. Franciszek Blachnicki. Wspólnoty, która skupia w Polsce i poza jej granicami wiele osób młodych i starszych, małżeństw i rodzin odkrywających w swoim życiu prawdziwą obecność Boga. Wspólnoty, którą ks. Franciszek widział jako wielkie narzędzie służby, czyli diakonii Kościołowi i drugiemu człowiekowi.

Siostry i Bracia! Drodzy przyjaciele należący do Ruchu Światło-Życie i Domowego Kościoła!

„Pierwociny”, o których mowa w wersecie przed Ewangelią, to w języku biblijnym nazwa pierwszych w danym roku zbiorów plonów z pola lub winnicy, składanych w ofierze Bogu.

Dzisiaj przychodzicie przed ołtarz, przed Oblicze Chrystusa – Sługi, w roli tychże „pierwocin”. Po wakacjach, które dla wielu z was były okazją do przeżycia rekolekcji oazowych, do zdania egzaminu ze zobowiązań przyjętych w Ruchu, przynosicie Bogu Wasze duchowe owoce. Owoce waszego życia osobistego i wspólnotowego. Może niektóre te owoce są jeszcze małe, jeszcze niedojrzałe, cierpkie, może wielu ze spuszczoną głową powie: Panie Boże, to takie skromne, niegodne Ciebie…

Ale Bóg tych darów dziś nie odrzuca. Nie gardzi nimi. Przede wszystkim cieszy się z Waszej obecności, bo w ostatecznym rozrachunku, to Wy jesteście tymi pierwocinami. To Wy – Moi Drodzy - jesteście tą miłą Bogu ofiarą, składaną na ołtarzu codzienności. Na ołtarzu codziennego zmagania się ze swoimi słabościami, z trudnościami życia młodzieńczego, rodzinnego czy małżeńskiego … Równocześnie jesteście tymi, którzy to swoje życie potrafią poddać Słowu i pod Jego natchnieniem odpowiadać na wyzwania codzienności.

Umiłowani!Słowo Boże 22 niedzieli w ciągu roku, to wielkie wołanie Chrystusa o „wiarę konsekwentną”. To znaczy o wiarę, która znajduje odzwierciedlenie w naszym codziennym życiu, w postępowaniu, w dokonywanych przez nas wyborach. Chodzi o to, by człowiek, który mówi, że wierzy w Boga i zna Jego wskazania, nie stawiał w centrum swego życia nikogo ani niczego innego. Skoro uznaję za Apostołem Jakubem, że „Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępuje z góry, od Ojca świateł” (Jk 1,17), to jaki sens miałoby poszukiwanie innych źródeł tego dobra?? Tym bardziej, że zatrutych źródeł, fałszywych ideologii, ślepych przewodników, bądź „wilków w owczej skórze” naprawdę dziś nie brakuje!

O tym, jak łatwo się pomylić, mówią nierzadko osoby, które wybrały i poszły za innym głosem, niż wołanie Dobrego Pasterza i wpadły w pułapkę osamotnienia, zniewolenia różnymi nałogami czy utratę sensu życia… Mówiła o tym młodzież na zakończonym wczoraj Synodzie Młodych Diecezji Płockiej.

„Wiara konsekwentna” ... Znamy to sformułowanie, które cały Ruch Światło – Życie powtarza od kilku lat w modlitwie za wstawiennictwem czcigodnego Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Kościół widzi w tym kapłanie Boże obdarowanie łaską wiary konsekwentnej. Dlaczego? Dlatego, że właśnie Ks. Blachnicki postawił w centrum swego życia "namiot spotkania" - spotkania ze słowem Bożym i zrealizował to, do czego wzywa nas dzisiaj św. Jakub Apostoł: "Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie" (Jk 1,20)

Czy jednak znajdujemy jakiś prosty wyznacznik tego, czy my sami wprowadzamy w czyn słowo Pana? Jak to codziennie sprawdzać?

Pochylmy się jeszcze raz – Kochani - nad dzisiejszą Ewangelię. Sam Jezus przychodzi nam z pomocą. Wzywa nas do tego, abyśmy przenieśli nasz wzrok skupiony często na tym, co ktoś zrobił, powiedział, jak się zachował – by przenieść ten wzrok na swoje serce. I przyglądać się, niczym duchowy kardiolog, temu, co w naszym sercu dominuje. Czy jest w nas więcej tego co jasne, czyste, wyzbyte egoizmu, czy odwrotnie – dominuje ciemność nad którą powoli tracimy kontrolę. Jeśli ciemność, to nie wystarczy codzienne „obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych”, ale potrzeba oczyszczenia w blasku jedynej Prawdy i prawdziwej przemiany życia tak, abyśmy nie byli „tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie”.

Siostry i Bracia!Pośród dziesięciu charyzmatów Ruchu jest charyzmat ewangelizacji. To drugi charyzmat, o którym pisał ks. Franciszek Blachnicki w „Liście z Boliwii”. Chciałbym, jako Wasz Pasterz, właśnie na ten charyzmat zwrócić waszą uwagę w świetle dzisiejszego słowa Bożego. Niech on wprowadzi Was niejako w nowy rok formacji.

Charyzmat ten Ojciec Założyciel rozumiał nieco inaczej niż my rozumiemy w naszym potocznym chrześcijańskim języku. Dla nas ewangelizacja to często od razu wyjście do innych: działać, tworzyć, robić…Tymczasem Ks. Blachnicki rozumiał ten charyzmat najpierw jako „odkrycie źródła i fundamentu”! To ja, ty, każdy z nas najpierw osobiście ma odkryć Chrystusa jako swego Pana i Zbawcę, zakorzenić się w Nim, związać z Nim swoje osobiste życie.

Przeżyliśmy właśnie II Diecezjalny Synod Młodych. Aktywnie uczestniczyła w nim młodzież z OAZY. W tym „laboratorium” spotkania i dialogu z młodymi ludźmi naszego płockiego Kościoła, szukaliśmy odpowiedzi na nurtujące młodych ludzi pytania z dziedziny wiary i życia Kościoła. Ale to spotkanie nie ograniczało się tylko i wyłącznie do intelektualnych dywagacji i rozważań. Nie! Zakończony wczoraj Synod, był dla jego młodych uczestników przede wszystkim próbą odnalezienia Jezusa, odkrywania Go ciągle na nowo, umocnienia więzi z Nim i budowania własnej wiary.

Odkryć Chrystusa jako swego własnego Pana i Zbawcę... Od tego wszystko się zaczyna. Dopiero potem można ewangelizować - próbować poprowadzić bliźniego do wiary pojętej jako osobowe spotkanie z Chrystusem.

Moi Drodzy!To jest nasz cel! To nasze zadanie! Proszę, pamiętajcie o tym na progu nowego roku formacji Ruchu Światło – Życie oraz Domowego Kościoła! Amen.

Cytat dnia

"Teraz czas na ludzi głębokiej wiary, ludzi wielkich ideałów! Ideały się nie starzeją! Ideały ze świętością u ich szczytu – wciąż są młode, bo Bóg jest młody! Świętość, wprawianie w świętość, obrona świętości jest obowiązkiem Kościoła! To ona jest specyficzną wartością, do której tylko Kościół zaprasza! I podkreślam – ona jest jego obowiązkiem! Naszym obowiązkiem!" (Z homilii na zakończenie II Synodu Młodych Diecezji Płockiej)

Bp. Piotr Libera
Polecamy
Księga XLIII Synodu Diecezji Płockiej

Księga „Gdzie jest Bóg, tam jest przyszłość”. XLIII Synod Diecezji Płockiej składa się z trzech części. W pierwszej zamieszczono 14 dekretów synodalnych (dokumentów głównych), opracowanych przez właściwe komisje synodalne. W drugiej części Księgi synodalnej znalazły się: statuty instytucji, instrukcje, regulaminy i wytyczne. W części trzeciej, oprócz nieodzownego materiału prawnego (Dekret Biskupa Płockiego, zwołujący Synod; Regulamin Synodalny itp.), zamieszczony został List pasterski Biskupa Płockiego na Wielki Post 2013 „Synod szkołą wędrowania z Kościołem, w Kościele i dla Kościoła”, wspomniany List pasterski na Niedzielę Synodalną, a także liczne, bogate w treści homilie i przemówienia Biskupa Piotra, wygłaszane podczas Sesji Plenarnych Synodu oraz przy innych okazjach, wykorzystywanych przez Biskupa dla krzewienia idei synodalnej w Diecezji.

zobacz więcej
Proszę wpisać godzinę w prawidłowym formacie
SZUKAJ |
Wyślij intencję

Wypełnij poprawnie wszystkie pola

Błąd serwera, spróbuj ponownie!



Tu możesz wysłać intencję modlitewną. Otrzymają ją wybrane zgromadzenia zakonne i wspólnoty.

Dziękujemy za wysłanie intencji
Zapisz

Ta strona używa COOKIES. Z pomocą cookies zbieramy dane jedynie w celach statystycznych. Możesz usunąć pliki cookies z dysku twardego a także zablokować ich zapisywanie poprzez zmianę ustawień swojej przeglądarki.

x